Rehabilitacja

Diadynamik
Wskazania:
- zespoły bólowe w wyniku choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa stawów
- nerwobóle
- choroba Reynolda
- zapalenia okołostawowe
- stany po urazach stawów, mięsni oraz ścięgien
- porażenie nerwu twarzowego
- półpasiec
- odmrożenia
- obrzęki na tle zaburzeń odżywczych pourazowe
- zaniki mięsni z niedoczynności
- utrudniony zrost kostny
- zaburzenia krążenia obwodowego
- krwiaki i wysięki

Przeciwskazania:
- stany zapalne skóry
- ubytki naskórka
- osobnicza nadwrażliwość na prądy elektryczne
- rozrusznik serca
- porażenia spastyczne
- nowotwory
- zakrzepowe zapalenia żył
- miażdżyca
- zaburzenia czucia
- metal w organizmie
- ciąża

Diadynamik - jest to działanie prądu galwanicznego i nałożonego na ten prąd prądu impulsowego, zabieg polegający na zastosowaniu prądów małej częstotliwości, w postaci "prądów impulsowych". W zabiegu wykorzystuje się szereg ich leczniczych właściwości: zmniejszenie napięcia mięśniowego, złagodzenie bólu, miejscowe przekrwienie tkanek, przyrost masy mięśniowej. Prądy wykorzystuje się również do wykonywania elektrosymulacji mięśni zdrowych lub nieznacznie uszkodzonych, np. niedowłady lub zaniki mięśni z nieczynności. Prądy impulsowe powodują wzrost siły i przyrost masy mięśniowej. Stosowane w przypadku skolioz i leczenia płaskostopia, oraz jako trening rozgrzewający głęboko położonych mięśni. Poprawiają metabolizm i obniżają napięcie mięśniowe.
Prądy interferencyjne
Wskazania:
- zespoły bólowe w wyniku choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa stawów
- nerwobóle
- choroba Reynolda
- zapalenia okołostawowe
- stany po urazach stawów , mięsni oraz ścięgien
- porażenie nerwu twarzowego
- półpasiec
- odmrożenia
- obrzęki na tle zaburzeń odżywczych pourazowe
- zaniki mięsni z niedoczynności
- utrudniony zrost kostny
- zaburzenia krążenia obwodowego
- krwiaki i wysięki

Przeciwskazania:
- stany zapalne skóry
- ubytki naskórka
- osobnicza nadwrażliwość na prądy elektryczne
- rozrusznik serca
- porażenia spastyczne
- nowotwory
- zakrzepowe zapalenia żył
- miażdżyca
- zaburzenia czucia
- metal w organizmie
- ciąża

Prądy interferencyjne- Nemetza- interdyn. Są to prądy podobne do diadynamicznych ale są silniejsze i przyjemniejsze w odczuciu przez pacjenta. Związane jest to z tym iż te prądy łatwiej pokonują opór skóry. Działanie biologiczne interferencji zależy od częstotliwości:
- 0-10Hz-pobudzająco ,wywołują skurcze pojedynczych mięśni
- 25-50Hz-pobudzająco, aktywują układ motoryczny i zwiększają przekrwienie
- 50-100Hz-polepszają ukrwienie tkanek, zmagają przemianę materii, przeciwbólowo
- 0-100Hz- działanie wszystkich powyższych

W zabiegu tym stosuje się dwa obwody prądów średniej częstotliwości, dzięki czemu prądy te się wzmacniają lub osłabiają -ulegają zdudnieniu. W związku z tym stosuje się cztery elektrody, które powinny krzyżować się w miejscu zabiegowym. Zabieg ten polega na umieszczeniu elektrod w miejscach wskazanych przez lekarza. Metodyka zabiegu jest podobna jak w stosowaniu prądów diadynamicznych. Postępowanie z pacjentem takie samo tzn.Fizjoterapełta udziela instruktażu i układa pacjenta. Fizjoterapełta układa elektrody w okolicy zabiegowej, stabilizując bandażem. Natężenie prądu powinno być tak wysokie aby chory odczuwał wyraźne mrowienie

Cel zabiegu:
- poprawa trofiki
- stymulacje naczynio-ruchowe
- wydzielenie endorfin (efekt przeciwbólowy)
- zmniejszenie napięcia sympatycznego i rozszerzenie naczyń krwionośnych
Prądy tens
Wskazania:
- uśmierzenie bólów mięśniowych, pourazowych, nerwobóli,
- zaburzenia zrostu kostnego,
- stymulacja mięśni szkieletowych

Przeciwskazania:
- wyniszczenie organizmu
- gorączka
- ostre stany zapalne
- choroby zakaźne
- nowotwory
- metalowe elementy w ciele
- zmiany dermatologiczne w obszarze aplikacji
- oparzenia
- odmrożenia
- choroba nadciśnieniowa w III i IV okresie
- schorzenia naczyń obwodowych III i IV w skali Fountaina
- zaburzenia czucia
- cukrzyca
- ciąża i menstruacja

Tens - przezskórna elektryczna stymulacja nerwów (TENS - Transcutaneus Electrical Nerve Stimulation) stanowi przydatną metodę leczniczą z zakresu medycyny fizykalnej w schorzeniach, których pierwszoplanowym objawem staje się ból. Działanie przeciwbólowe (blokowanie bodźców i stymulacja wydzielania endorfin), alternatywa dla egzogennych analgetyków. Tens jest metodą leczenia analgetycznego,. Dodatkowo wykorzystuje się zdolność prądu impulsowego o częstotliwości 100 - 200 Hz, do wywołania relaksacji mięśni szkieletowych.
Prądy Traberta
Wskazania:
- nerwobóle
- mięsni bóle
- zmiany zwyrodnieniowe stawów kończyn i stawów kręgosłupa
- stany po urazach stawów i mięśni
- zaparcia
- zaburzenia krążenia obwodowego

Przeciwskazania:
- stany zapalne skóry
- ubytki naskórka
- osobnicza nadwrażliwość na prądy elektryczne
- rozrusznik serca
- porażenia spastyczne
- nowotwory
- zakrzepowe zapalenia żył
- miażdżyca
- zaburzenia czucia
- metal w organizmie
- ciąża
- gorączka
- gruźlica
- brak komunikacji z pacjentem

Zwiększenie natężenia 3-7 razy-wysokie natężenie,chronić przed pieczeniem częstotliwości- depolaryzacja- średnio-grubych włókien nerwowych, mocne wrażenie wibracji "coś ciężkiego leży na plecach" ,stymulacja afferentnych wł.nerwowych w dermatomach i miotomach, zmniejszenie odczucia bólu,hamowanie tonicznych wyładowań układu sympatycznego, depolaryzacja -grubych włókien nerwowych, skurcz mięśni. Częstotliwość leczenia: 6-8 razy, jeżeli wrażliwość skóry na to pozwala w zależności od celów i efektów leczniczych. Efekty terapeutyczne są zauważalne już po pierwszym leczeniu, lub po 2-3 sesji leczniczej.

Sposoby aplikacji: -lokalne - np. w obrębie stawów i kończyn, ułożenie elektrod jest poprzeczne przez staw. Obecnie metoda ta jest rzadko stosowana. Segmentarne - termin terapia segmentarna wymaga wyjaśnienia. Jakakolwiek stymulacja włókien nerwowych ma następstwa w procesach informacji bólowej na poziomie rdzenia kręgowego, gdzie wchodzą włókna nerwowe. W tym samym czasie stymulacja ta oddziaływuje na regulację w segmencie należącym do poziomu rdzeniowego. Aplikacja zwana jest segmentarną, jeżeli pożądany jest wpływ w segmencie, bez lokalnych efektów po stronie stymulacji. W przypadku wielu stanów patologicznych użyteczne jest zastosowanie terapii segmentarnej do hamowania trwającej, chronicznie zwiększonej aktywności układu Może to być dokonane przez stymulację średnio-grubych włókien nerwowych wchodzących do rdzenia kręgowego na poziomie, skąd wychodzą włókna nerwowe biegnące do powierzchni zmienionej chorobowo. W tej metodzie elektrody układa się centralnie na kręgosłupie.
Ultradźwięki
Wskazania:
- zespoły bólowe na tle chorób zwyrodnieniowych
- nerwobóle
- szczękościsk, ostroga piętowa
- przykurcz
- przewlekłe zapalenie stawów , mięsni, nerwów
- zmiany zniekształcające i zesztywniające w obrębie stawów i kręgosłupa
- blizny, bliznowce

Przeciwskazania:
- choroba nowotworowa
- ostre objawy zapalne
- zaawansowane zwapnienie naczyń
- zakrzepowe zapalenie żył, żylaki, zakrzepica
- zaburzenia krzepnięcia krwi
- zmiany skórne zwłaszcza w przebiegu chorób zakaźnych
- stan ogólnego wyniszczenia organizmu
- rozrusznik serca
- metal w miejscu zmian chorobowych
- okolica nasad kości u dzieci
- ciąża
- czynna gruźlica
- obecność w tkankach metalowych implantów

Ultradźwięki są falą akustyczną o częstotliwości nie wychwytywanej przez ludzkie ucho, są to drgania mechaniczne o częstotliwości wyższej 20000 Hz. Podczas ich aplikacji przez tkanki nie przechodzi jakikolwiek prąd elektryczny. Ultradźwięki są rodzajem mechanoterapii. Działanie biologiczne ultradźwięków opiera się na zmianach miejscowych (pierwotnych) i ogólnych (wtórnych). Zmiany miejscowe występują w miejscu i momencie nadźwiękawiania, są to; zmiany mechaniczne, zmiany termiczne, zmiany fizykochemiczne.
Zmiany ogólne powstają w momencie nadźwiękawiania korzeni splotów czy zwojów nerwowych wywołując na drodze odruchowej reakcje w narządach objętych procesem chorobowym.

Ultradźwięki wykazują następujące działanie terapeutyczne: przeciwbólowe, przeciwzapalne przyśpieszenie przepływu limfy w naczyniach limfatycznych i zwiększenie procesów wchłaniania, wytworzenie w tkankach ciepła i stanu przekrwienia czynnego, zmniejszenie napięcia mięśni, hamowanie układu współczulnego, zwiększenie rozciągliwości tkanki łącznej w bliznach, przykurczach, zwłókniałych mięśniach, i torebkach stawowych, przyspieszenie gojenia się ran (zarówno tkanek miękkich jak i tkanki kostnej).
Laser
Wkazania:
- Choroba zwyrodnieniowa stawów
- Stany po urazach
- Nerwobóle

Przeciwskazania:
- skłonności do krwawień
- tkanki nowotworowe
- infekcje lokalne nieswoiste
- w stanach z wysoką gorączką
- u niemowląt
- ciąża
- skłonności do krwawień

Laseroterapia jest stosunkowo młodą metodą leczenia. Stosowanie lasera w medycynie obejmuje około 30 lat. Liczne prace badawcze przeprowadzane w kraju i zagranicą pozwalają na coraz lepsze poznanie tego urządzenia i skutków jego działania. Pierwsze urządzenie laserowe zostało skonstruowane w 1960 roku w Pracowni Badań Lotniczych w Malibu przez Maimana. Od tego czasu skonstruowano kilkadziesiąt rodzajów różnych urządzeń laserowych, które znalazły swe zastosowanie zarówno w diagnostyce, jak i w terapii leczniczo-profilaktycznej. Zakres medycznych zastosowań lasera stale się poszerza. Efekty zachodzące w tkankach pod wpływem działania lasera biostymulacyjnego można podzielić na dwie grupy:
- efekty pierwotne
- efekty wtórne

Efekty pierwotne to efekty, które dokonują się w tkankach bezpośrednio naświetlanych. Są one powodem powstania tak zwanych efektów wtórnych. Efekty pierwotne obejmują efekt biochemiczny, bioelektryczny i bioenergetyczny. Efekt biochemiczny wywołuje stymulację wydzielania histaminy i serotoniny. Może również stymulować lub hamować reakcje enzymatyczne Efekt bioelektryczny normalizuje potencjał membrany. Efekt bioenergetyczny jest czynnikiem, który stymuluje odżywianie i wzrost komórek oraz reguluje liczne procesy międzykomórkowe. Efekty wtórne, będące końcowym wynikiem reakcji łańcuchowych zapoczątkowanych przez efekty pierwotne, obejmują efekt przeciwbólowy, przeciwzapalny i biostymulacyjny. Efekt przeciwbólowy powoduje liczne zjawiska, w tym wzmożenie wydzielania endorfin, stymulowanie regeneracji obwodowych aksonów po uszkodzeniu nerwów, hyperpolaryzację błon komórek nerwowych, zmiany stężeń transmiterów w synapsach, efektywne przekazywanie energii protonów do punktów akupunktury. Efekt przeciwzapalny wywołuje między innymi przyspieszenie resorpcji obrzęków i wysięków, poprawę mikrokrążenia, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stymulację migracji makrofagów, możliwość ułatwienia wytworzenia krążenia obocznego. Efekt biostymulujący poprawia krążenie, odżywianie i regenerację komórek, stymuluje syntezę białka, regeneruje naczynia krwionośne, powoduje wzrost fibroblastów i włókien kolagenowych oraz komórek nerwowych. Laseroterapia może być stosowana w formie monoterapii lub terapii skojarzonej np. z farmakoterapią, akupunkturą, fizykoterapią. Następnie należy dobrać odpowiedni rodzaj promieniowania (długość fali), jego moc, czas trwania zabiegu, ilość zabiegów i sposób naświetlania. Dawkę energii dobiera się w zależności od całego przebiegu procesu chorobowego, typu schorzenia, głębokości tkanek docelowych oraz ewolucji objawów. Ogólnie jest przyjęte, że niższe częstotliwości promieniowania laserowego stosowane są w celu osiągnięcia efektu przeciwbólowego, z kolei wyższe w celu osiągnięcia efektu przeciwzapalnego. Sposoby naświetlania obejmują dwie podstawowe techniki - bezkontaktową i kontaktową. Mogą one obejmować technikę punktową, powierzchniową, inwazyjną i bezinwazyjną. Laseroterapia jest stosowana coraz szerzej. W odpowiedzi na pytanie dlaczego tak się dzieje, można wymienić jej dużą efektywność, bezbolesność, aseptyczność, szybkość, brak przeciwwskazań wiekowych i efektów ubocznych. Jest zalecana i stosowana między innymi w chirurgii, ortopedii, akupunkturze, w chorobach układu ruchu, chorobach skóry, w ginekologii, stomatologii, w chorobach otolaryngologicznych i neurologicznych. Zabiegi dzielimy na kontaktowe i bezkontaktowe. Metodę kontaktową stosuje się tylko na skórze nie uszkodzonej, głowica dotyka skóry, lekko lub z łagodnym uciskiem, można też stosować ucisk przerywany. Metodę bezkontaktową stosuje się w przypadkach ze skórą zmienioną chorobowo. Pacjent do zabiegu odsłania miejsca zmienione chorobowo, od terapeuty otrzymuje okulary ochronne ze szkłami nieprzenikalnymi (zabieg może być szkodliwy dla oczu).

nowotworowe
- infekcje lokalne nieswoiste
- w stanach z wysoką gorączką
- u niemowląt
- ciąża
Okłady borowikowe
Podstawowym zadaniem okładów borowinowych jest przegrzanie tkanek powodujące lepsze ich dotlenienie i odżywienie, przyśpieszenie utylizacji produktów przemiany materii i usunięcie metabolitów wysiłkowych.

Działanie zabiegów borowinowych polega na przegrzewaniu równomiernym oraz leczniczym działaniu zawartych w niej składników organicznych. Najważniejsze z nich to kwasy huminowe, które w czasie zabiegu penetrują przez skórę do organizmu. Ponadto istnieje też transport odwrotny tj. ze skóry do warstwy borowiny. W ten sposób skóra i organizm oczyszcza się. Poprawia krążenie krwi, działa rozgrzewająco, przeciwobrzękowo i przeciwzapalnie. Ponadto okłady wpływają także na funkcjonowanie autonomicznego układu nerwowego. Obserwuje się zwiększenie napięcia części współczulnej, natomiast po zabiegu przez kilka godzin dominuje część przywspółczulna autonomicznego układu nerwowego

Wskazania:
- choroby reumatyczne
- procesy zwyrodnieniowe kości i stawów
- stany pourazowe kości
- stawów i mięśni
- niektóre schorzenia neurologiczne
- zaburzenia krążenia obwodowego
- choroby skóry
- niepłodność
- przewlekłe zapalenie przydatków
- klimakterium.

Przeciwwskazania: - ostre stany zapalne
- niewydolność krążenia
- nadciśnienie
- miażdżyca
- nowotwory
- cukrzyca
- gruźlica
- ciąża.